زمزمه های خاکستری

نگاه کن که چه وحشت‌زده‌اند آهوها

درون برکه به هم خورده خلوت قوها

گمان کنم که تلنگر زده‌ست دست خدا

به خواب شیشه‌ای خاک، از فراسوها

عقابها چه به حسرت نشسته می‌نگرند

که جز غبار نمانده ز برج و باروها

و مرهمی نه‌ چنان درخور چنین زخمی

که می‌رسند پس از مرگ ، نوش‌داروها

اگرچه وقت طلوع آفتاب‌گردان م‍‍ُرد

و باز تلخ شد اوقات ناب کندوها

ولی برای شکفتن هنوز فرصت هست

بهار می‌رسد از راه با پرستوها

کبری موسوی

ما یک خورشید قراضه آن بالا داریم

که همه چیز را مهربانانه زخمی می کند

دلهایمان را جمع کرده ایم

تا به او قرض بدهیم

که به دل قدیمی خود بچسباند

و همه با هم

بتوانیم با چیزهای کهنه کنار بیاییم

برای دوست داشتن بیشتر

برای زخمی شدن بیشتر

شهرام شیدایی

ولی ما رو با بازی کامپیوتری اشتباه گرفتن. ما فقط یه جون داریم. به زور با یه جون نداشته یه مرحله رو تموم میکنیم. میفتیم توو یه مرحله سخت تر. چیز خاصی هم وجود نداره تقویتمون کنه. جز یه امید واهی. جز اینکه خودمونو گول بزنیم. چیزای قبلی درست میشه قبول. ولی اول اینکه جون کندیم تا درست شه. دوم اینکه قرار نیست قبلی درست شد بعدی بدتر خراب شه تا ما باز جون بکنیم درستش کنیم. آخه جون نداریم. شایدم باید همین یه جونم بیخیال شیم که خب اونم عرضه میخواد. 

و من از دور به چشم تو قناعت کردم

بار ها رفتم و برگشتم و عادت کردم

تا که از روی خودم روی بریدم ، دیدم

پیش چشم همه از چشم تو صحبت کردم

بارها سخت نگاه تو مرا ریخت به هم

ارگ بم بودم و هر بار مرمت کردم

باز آن روز که با دشمن من می رفتی

من ولی خنده کنان سخت حسادت کردم

دست من نیست که هی در دهنم میچرخی

من به نام تو به روی لبم عادت کردم

سیاوش شاطری

به غمت مبتلاتر از من نیست🚬 

جان که آتش گرفته آهن نیست🔥

پیک هجران رسید و من مُردم🚑

چه کنم جان من تهمتن نیست🪦

یکم تیر ۰۵

‌پر از بغضم ، پر از دردم ، غم‌انگیزم ، پریشانم‌

فقط از حال خود اینقدر می‌دانم ‌، نمی‌دانم 

به صبح شنبه‌ی زندانیان بی‌ملاقاتی 

به عصر جمعه‌ی یک پادگان در مرز می‌مانم 

به قدر دوری یک مادر از طفلش دلم تنگ است 

شبیه کودکی جا مانده از بابا پریشانم 

تو فروردین بکر و بانشاط و پاک گیلانی 

شلوغم ، خسته‌ام ، آلوده‌ام ، پاییز تهرانم 

نه طبع رشک‌انگیزی ، نه دیگر شوق لبریزی 

تو وقتی نیستی شعری نمی‌گویم ، نمی‌خوانم 

سراغت را که می‌گیرند با افسوس می‌گویم 

نمی‌دانم ، نمی‌دانم ، نمی‌دانم، نمی‌دانم

عمران بهروج

من گم شده ام هرچه بگردی خبری نیست

جز این دو سه تا شعر که گفتم اثری نیست

یک بار نشستم به تو چیزی بنویسم

دیدم به عزیزان گله کردن هنری نیست

دلگیرم از این شهر پس از من که هوایش

آن گونه که در شأن تو باشد بپری نیست

ای کاش کسی باشد و کابوس که دیدی

در گوش تو آرام بگوید: خبری نیست

هر جا نکنی باز سر درد دلت را

چون دامن تر هست ولی چشم تری نیست

ای کاش که می گفت نگاه تو؛ بمانم

این لحظه که حرفت سند معتبری نیست

دل خوش نکنم پشت وداع تو سلامی ست

یا پشت خداحافظی من سفری نیست؟

من چند قدم رفتم و برگشتم و دیدم

در بسته شد آن گونه که انگار دری نیست

مهدی فرجی

من راضی‌ام به این که خداحافظی کنیم

جامی دگر بچین که خداحافظی کنیم

ای کاش جای شیشه‌ی می می‌گذاشتی

خنجر در آستین که خداحافظی کنیم

من برق چشم‌های تو را دیده‌ام، تو نیز

اشک مرا ببین که خداحافظی کنیم

آغوش بستی و چمدان غرور را

نگذاشتی زمین که خداحافظی کنیم

دل کندم از کسی که دل از من بریده بود

صدبار پیش از اینکه خداحافظی کنیم

فاضل نظری

آهندل خودشیفته‌ی کافر مغرور

دور است که یادی کند از عاشق مهجور ...

می‌گفت: در این شهر، که دلباخته‌ام نیست؟

آنقدر که محبوبم و آنقدر که مشهور

گفتم که تو منظور من از اینهمه شعری

مغرور، نگاهی به من انداخت که: منظور؟!

من شاعر دوران کهن بودم و آن مست

آمد به مزار من و برخاستم از گور

بار دگرش دیدم و در نامه نوشتم:

نزدیک رقیبانی و می‌بوسمت از‌ دور ...

بر عاشق دل‌نازک خود رحم نکردی

آهندل خودشیفته‌ی کافر مغرور!

سجاد سامانی

‌کسی که سر به سر روزگار بگذارد

کسی که پای برون از حصار بگذارد

.

که دل به وسوسۀ جاودانگی بدهد

قدم به عرش خداوندگار بگذارد

.

کسی که پنجه به خون شکار سرخ کند

نشان خویش به دیوار غار بگذارد

.

که سنگ سخت چغر را بدل به واژه کند

چماق قلدری‌اش را کنار بگذارد

.

خروس جنگی دیوانه مرغ عشق شود

سرِ بلازده بر دوش یار بگذارد

.

کسی که در کلماتش مغازلاتِ نهان

کسی که در سخنش بوسه کار بگذارد

.

چه غم اگر همۀ عمر را پریشان‌وار

عرق بریزد و در گیرودار بگذارد

سمانه کهرباییان