دلم در چنگِ بربرهاست

چنان با خود گلاویزم

درونم جنگ زرگرهاست

نه میلی به سخن دارم

نه مشتاقم به خاموشی

که روحِ جان پریشانم

بلاتکلیفِ باورهاست

تظاهر می‌کنم خوبم

ولی از روی ناچاری

که جانم تنگه‌ای زخمی

به غمگینیِ بندرهاست

جنون در کاسه‌ی مغزم

چو سیر و سرکه می‌جوشد

و من بیزارم از قلبم

که گورستانِ دخترهاست

اجنه دائما در من

نشست هفتگی دارند

که در من کودکی قلدر

هواخواه قلندرهاست

جهنم درّه‌ای در من

همیشه گرمِ خودسوزیست

خودم هیزم خودم آتش

خودم داغِ صنوبرهاست

وبالم شد پر و بالم

زمانی که قفس مُد شد

شنیدم از قفس‌سازی:

قفس مرگِ کبوترهاست

به چاه افتادن یوسف

به من این نکته را آموخت

که یوسف هم اگر باشی

حسابت با برادرهاست

امیدم به نگاهی‌نیست

دلم‌ را دلبخواهی نیست

در این بازار رسوایی 

که دل کالای دلبرهاست

کتاب سرگذشت من

کتابت شد به پشت‌ من

و این به لطف یاران و

به لطف تیغ خنجرهاست

بهروز باغبان 

شراب خانگی من که رو به پایانی
از این به بعد تو را قطره قطره می نوشم

تمام عمر کشیدی مرا به دنبالت
خوشم همیشه به لطف تو خانه بر دوشم

لباس چشمه به تن می کنم پس از مرگم
به شوق دیدنت از زیر سنگ می جوشم

تمام خانه پر از خاطرات توست ولی...
میان این همه "تو" با خودم هم آغوشم

خبر رسیده که مشغول ذکر خیر منی
بگو اگر نه! چرا زنگ می زند گوشم؟

سورنا جوکار

حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی

گفته بودم جگرم خون نکنی باز کجایی

" من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی "

" عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی"

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم

وین نداند که من از بهر غم عشق تو زادم

نغمه بلبل شیراز نرفته ست ز یادم

" دوستان منع کنندم که چرا دل به تو دادم"

" باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی"

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه

مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه

پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه

"ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه"

"ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی"

تا فکندم به سر کوی وفا رخت اقامت

عمر بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت

سر و‌ جان و زر و جاهم همه گو رو به سلامت

" عشق و درویشی وانگشت نمایی و ملامت"

"همه سهل است تحمل نکنم با ر جدایی"

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان

کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان

نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان

" حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان"

" این توانم که بیایم سر کویت به گدایی"

گرد گلزار رخ توست غبار خط ریحان

چون نگارین خط تهذیب به دیباچه ی قرآن

ای لبت آیه ی رحمت دهنت نقطه ی ایمان

" آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان"

" که دل اهل نظر برد که سریست خدایی "

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم

همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم

"گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم "

"چه بگویم غم از دل برود چون تو بیایی"

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن

دامن وصل تو نتوان به رقیبان تو هشتن

نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن

" شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن"

" تا که همسایه نداند که تو در خانه مایی"

سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان

که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان

به شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان

" کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان"

"پرتو روی تو گوید که تو در خانه مایی"

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند

دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت ننشیند

"پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند"

"تو بزرگی و در آیینه ی کوچک ننمایی"

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد

نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد

شهریار آن نه که با لشگر عشق تو ستیزد

"سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد"

"تا بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی"

 شهریار(با تضمین غزلی از سعدی) 

که بینِ ما دو نفر چیست؟ عشق، یا عادت؟

رقیب، مرگِ مرا خواست؛ گفتمش «آمین!»

که نیست عاشقِ دلتنگ را جُز این، حاجت

حسین دهلوی

چنان که آمدم تا انتهای داستان ماندم

مرا تنها رها کردی شبی و بی خبر رفتی

بلاتکلیف من بین زمین و آسمان ماندم

تو را گم کرده ام آنگونه که گم کرده ام خود را

نشانی نیست از تو آنچنان که بی نشان ماندم

تو را صد حنجره آواز تا شیراز با خود برد

و من چون بغض کوری در گلوی اصفهان ماندم

تو با اسب سفید بال دار آرزو رفتی

و من با چرخش کالسکه در نقش جهان ماندم

نه حالا ، بلکه عمری با دل من این چنین بودی

نبودی هر زمان بودم ، نماندی هر زمان ماندم

به اخم خود به من گفتی که از پیشم برو ! رفتم

ولی با چشم هایت لحظه ای گفتی بمان! ماندم

اگر بار گران بودی... اگر نامهربان بودی ...

تو گفتی می روی اما من ای نامهربان ماندم !

علی ثابت قدم

بیشتر از هر کسی روی زمین آشفته‌ام 

" أَحْسَنِ الْحَالِ "دلم، برگرد" حَوِّلْ حَالَنَا "

بی تو‌ حتی عید پای هفت سین آشفته‌ام

ادعای بی سند این روزها بی ارزش است

مستند من دوستت دارم ببین:" آشفته‌ام "

حسرت یک شانه دارد، مثل من گیسوی یار

بنده از لطف کمال همنشین آشفته‌ام ..

قامتم خم شد، ندارم در دلت جایی هنوز

از نبرد سنگ و میخ آهنین آشفته‌ام

غیرتم قانع نشد نام تو را عنوان کنم

نیستی سرکار  ِخانم نقطه‌چین ...آشفته‌ام

محسن حیدری

از قصد دل بریدن خود دست برنداشت

گفتم دلیل رفتن تو؟ پاسخی نداد

من غرق گریه بودم او چشم تر نداشت

یک روز با تو بودم و عمری پی توام

روزم سیاه شد شب تارم سحر نداشت

آن از قفس گریخته ای کاش لااقل

یا فکر پر کشیدن یا بال و پر نداشت

تکرار مردن است برایش دقیقه ها 

مردی که تاب ماندن و پای سفر نداشت

سنگین شده به شانه من بار خاطرات

از من گذشت و باری از این بغض برنداشت

من پای عشق زندگیم را گذاشتم

با من اگر که راه می آمد ضرر نداشت

گفتی که میرسیم اگر قسمت همیم

ای کاش جمله های تو اصلا اگر نداشت

محمد حسین مددی

گفت: عاشق بوده ‫ای؟ گفتم: تمام عمر را

بستری از هیچ بود و بالش بیهودگی

خواب می‫چسبید و من خفتم تمام عمر را

سایه‫ ها هم‫سن خورشیدند و من هم‫سال ماه

زیر بار نور هنگفتم تمام عمر را

این زمین داغ، مهرم هست و ذکرم ابر خیس

رو به سمت عشق می‫افتم تمام عمر را

خواستم از زندگی برگی برویَم، ناگهان

مرگ جارویی شـد و رُفتم تمام عمر را

حسین سبزه صادقی

چرا دروغ؟! که خوب این گناه را بلدم!

زمانِ بچه پلنگی خیال میکردم

که در شبانه ی یک برکه ماه را بلدم

جواب از دهنم جز نفس نخواهی دید

که از تعلّم آیینه آه را بلدم!

اگر که بخت خوشم سوزنی ست در دستت

به جان دوست که انبار کاه را بلدم!

نشان گرفتم و گفتی که راهتان این است

غرض قدم زدنی بود، راه را بلدم

حمزه کریم تباح فر

هر فصل به روی بوم، یک چیز کشید

یک بار ولی گمان کنم شاعر شد..

یک گوشه ی دنج رفت و پاییز کشید!

علی اصغر ذاکری

رز مشکی هادی پاکزاد 

شهرهایش: کلمات؛

عابرانش: حرف­هایی که هرگز به مقصد نمی­رسند...

وحید عمرانی

جلیل صفر‌بیگی

ممنونم که مینویسید. از اینکه بلاگستان هست و میتونم نوشته های شما رو بخونم خوشحالم.

دوستمون فوریه رو از دعای خیرتون فراموش نکنید. 

برای همدیگه آرزوهای خوب داشته باشیم. 

برقرار باشید به عشق... 

نمی‌گردد به دور شمع ما پروانه بعد از تو

دلم مانند درناییست وقت کوچ پاییزی

که دیگر بر‌نمی‌گردد به سوی لانه بعد از تو

درختی‌ پیر یا سنگی... چه فرقی می‌کند دیگر

که سر را می‌گذارم بر کدامین شانه بعد از تو؟!

کبوتر با تمام سادگی اینقدر می‌داند

که خواهد شد اسیر دام و بند دانه بعد از تو

تو رفتی، شهر با انبوهی از آوار تنهایی

به خاکستر نشست و شد جهان ویرانه بعد از تو

هوای مستی از دلتنگی میخانه‌ها رفته

شرابی نیست در شیدایی پیمانه بعد از تو

نه نام و ننگ، نه اندیشه امروز و فردایی

نماند از من به جز آواره‌ای دیوانه بعد از تو!

کسی در کوچه‌ها با نام تو آواز می‌خواند

به جا مانده‌ست از عشقت همین افسانه بعد از تو

سینا فلاح زاده

جنونم با کسی سازش ندارد

به غیر از چشم های عاشق تو

جهانم چیز با ارزش ندارد

بهناز جعفری

بنشین به تار و پود دلم چنگ هم بزن 

حالا که سرد و سخت چنان آهنی بیا 

گاهی به رسم آهنیت “زنگ” هم بزن

امیر حسین ثابتی

اینقدر وابسته‌ی این وادی فانی مباش

ماهی دریایی و جای تو در این تُنگ نیست

فکر جایی که در آن دائم نمی‌مانی مباش

این جهان هر چند زندان است، اما ای رفیق!

میله را از ذهن خود بردار، زندانی مباش

«لیس للانسان الا ما سعی» یعنی بدان

در تمام عمر خود، دنبال آسانی مباش

عشق را در پینه‌های دست مردم د یده‌ایم

در پی آن پینه‌های روی پیشانی مباش

دست گرم مرگ می‌آید تکانت می‌دهد

وقت بیداری‌ست، در خواب زمستانی مباش

صادق غریب

آغاز غروبی است که فردا شدنی نیست 

دور از تو تن سرد منٍ درد کشیده 

افتاده درختی است که برپا شدنی نیست 

می خندم و می گریم و درگیر جنونم

این فاجعه در چشم تو پیدا شدنی نیست 

نامردترین حالت مردانه یک زن

بغضی است فروخورده که حاشا شدنی نیست 

بگذار که صندوق دلم بسته بماند

بعد تو اگر قفل زبان ‌وا شدنی نیست 

نرگس سلمانیان (نسیم سحری)

وگرنه از پل گذشته بودیم و حالا داشتیم

برای همه چیز دست تکان می‌دادیم

من اما روبه‌روی شهری ایستاده‌ام

که نای ایستادن ندارد

و نیمرخ ماه

بر شب اش سوراخ است

و ردپاهای تو

در هزار کوچه‌اش سوراخ است

و جای لب‌هایت ، بر پریشانی‌ام سوراخ است

کلید را در جمجمه ام بچرخان و داخل شو

به آغوش اعصابم بیا

در تاریکی سرم بنشین

اتاق را بگرد

و هرچه را که سال‌هاست پنهان کرده‌ام

از دهانم بیرون بریز

پرده‌ها را کنار بزن

چشم‌ها را بشکن

و متن را از نقطه‌ای که در آن اسیر شده

آزاد کن

گروس عبدالملکیان

رضا رادمان زیر بارون

من مانده‌ام و امید و یک قلب صبور

بی عشق ادامه دادنم ممکن نیست

مانند 'نود' بدون 'فردوسی پور'

علی صفری

هی حرف زدم شعر نوشتم گفتم:

من مرد شکست خورده ای هستم که

حتی به خودم تکیه کنم می اُفتم

چرا زمانه مرا از تو دور می‌خواهد؟

میان مردم بی‌مهر زندگی کردن

دو گوش بسته و چشمان کور می‌خواهد

من نحیف کجا و غم نبودن تو

ستیز با غم عشق تو زور می‌خواهد

چقدر من متواضع، چقدر بی‌رحمی

دلم مقابل چشمت غرور می‌خواهد

هزار قلب شکسته‌ست در حوالی تو

دوباره سنگ نگاهت بلور می‌خواهد

سرنماز دعایی نثار دوست کند

هر آن که که حال مرا جفت و جور می‌خواهد

امیر حسین پاسبان

حرف حساب این دو پاهای دورو چیست؟

آنچه تو میخواهی نخواهم بود، اینم؛

دنیای «بوف كور»ی ام دنیای پوچی است

از آن كه هرگز نیستم یك عمر گفتی

پس این « من » آیینه های روبرو چیست؟

اصلاً برایت یك مثال ساده دارم

آن اسم معروف كتاب «شاملو» چیست؟

« ققنوس در باران » چرا باران، نه آتش ...؟

پیش خودت تحلیل كن منظور او چیست؟

یعنی نبود آتش كه ققنوسی بزاید

امروز من اینطوری ام این عین پوچی است

حالا تو و اینگونه ماندن یا نماندن

حالا ببین تحلیل ات از این گفتگو چیست؟

عصیان حوا در وجودش بود، اما

وقتی من آدم نیستم تقصیر او چیست؟

مهدی فرجی

اول خلیفه بودیم بعدا عدول کردیم

از ما بزرگترها گفتند نه ولی ما 

گفتیم‌ چشم و عشق است راحت قبول کردیم

چون شانه ای ز نقره در پیچ و تاب زلفی

مثل ستاره ای سرخ یک شب افول کردیم

ما را ببخش عمری از عطر و زن نوشتیم

هر چند بی نمازیم مشق رسول کردیم

یوسف خریدن ما با خلق فرق دارد 

یک عده قرض کردند ماها نزول کردیم 

می پرسی از خودت در گلدان مستطیلی 

این بود آنچه عمری بر شانه کول کردیم

 ما را ببخش عمری کنج قفس نشستیم

غرق ملال بودیم خلقی ملول کردیم

حامد عسکری

زد زیر میز، رفت.. دو خط زد خدا نخواست
من هم صبور و لال، نگفتم چرا نخواست؟!
هی فکر می‌کنم نکند کم گذاشتم
هی آه میکشم که چه کردم مرا نخواست.
آتش به خانه، آن‌همه دیوار لخت داشت
یک قاب از قدم زدنِ ما دو تا نخواست
قفلی قطور را به قفس زد
آوازهای آخرمان را رها نخواست
تو یا رقیب یا که زبانم قلم خدا
طبعا در این میانه یکی از شما نخواست
حامد عسکری

تو از دردی دلت خون شد...که می شد درد من باشه
گرفتی از من اون مردی...که می شد مرد من باشه
حسودیم می شه اما باز...خوبه هستی و تنها نیست
می خوام ثابت کنم گاهی...حسادت کار زن ها نیست
من عشقم رو بهِت دادم...کسی که می پرستیدم
تو اون مردی رو بوسیدی...که من عمری نبوسیدم
دلت تو خونه آروم شد...دلم تو کوچه ها یخ زد
تو جای من نبودی که...بفهمی چی سرم اومد
برای تو گذشتم از...یه زندگیِ احساسی
ببین من دوستت هستم...کسی که تو نمی شناسی
صدایی که تو نشنیدی...صدای هق هقِ من بود
کسی که با تو همسر شد...یه روزی عاشق من بود
من این خوابای روشن رو...واسه تو دیدم و رفتم
تمامِ عشقمو یک جا...به تو بخشیدم و رفتم
تو از دردی دلت خون شد... که می شد درد من باشه
گرفتی از من اون مردی... که می شد مرد من باشه...

شعر و صدای زهرا عاملی

.اما وقتي شناخته شد، دست خورده ميشود كشف كه شد از اوج به قعر تنزل مي يابد چون وارد قاب عقل ميشود لمس ميشود و محصور كننده است

.خوشا آنچه شناخته شود و مسحور كننده باقي بماند

"هم استانی عزیزم خانم پارادوکس گرامی که خیلی بهش ارادت دارم و دختر خوب و نمونه ایی هستش من و مجبور کرد تو چالش بلاگفایی ایشان شرکت کنم؛ چون بلاگفا نمینویسم تصمیم گرفتم اینجا به چالش ایشان لبیک بگویم!

"چالش نقاشی به همراه امضاء صاحب اثر"

من هیچی از تکنیک های نقاشی حالیم نمیشه و راست حسینی بگم: افتضاحم و بی استعداد مطلق در این هنر!"

بنده هم اضافه کنم افتضاحم و بی استعداد مطلق در این هنر... ولی برای شرکت در چالش تمام توانم رو به کار گرفتم نصفه شبی... 

و اما شعر...

نقش مرغی در قفس افتاده،روی کاشی ام
اشتباهی اتفاق افتاده در نقاشی ام
بطری خالی به ساحل می رسد, بازش کنید
من وصیتنامه ی یک ناخدای ناشی ام!
سید سعید صاحب علم

نقاش ازل مرا چو تصویر کشید

جز دل همه را بکلک تدبیر کشید

چون نوبت دل رسید مجنونی را

در سلسله ای به حکم تقدیر کشید

لطفا اگر دوست داشتید در پویا بودن این چالش و پویایی وبلاگستان مشارکت بفرمایید... 

با تقدیم احترام 

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم
ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی، لب پنجره
پُر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده ایم
اگر خون دل بود، ما خورده ایم

اگر دل دلیل است، آورده ایم
اگر داغ شرط است، ما برده ایم

اگر دشنه ی دشمنان، گردنیم!
اگر خنجر دوستان، گرده ایم!

گواهی بخواهید، اینک گواه:
همین زخم هایی که نشمرده ایم!

دلی سربلند و سری سر به زیر
از این دست عمری به سر برده ایم

قیصر امین پور 

بشنوید با صدای ناصر عبدالهی:

لینک دانلود

بر سرِ چهارراه‌های احتمال

بی‌قرارِ می‌رسد، نمی‌رسد…

مثل یک جوانه

چشم انتظار یک بهانۀ زلال

مثل کودکانِ مهد

بی‌قرارِ بوسه‌های مادرانه

چارچوب آشنای خانه

چشم می‌کشم

برای دیدنت

رسیدنت

چشم می کشم...

ولی...

نمی رسی...

آرش شفاعی

صاحب یه کانالی شعر زیر رو به زیبایی دکلمه کرده بود:

به تنهایی گرفتارند مشتی بی پناه اینجا

مسافرخانه ی رنج است یا تبعیدگاه اینجا

غرض رنجیدن ما بود از دنیا که حاصل شد

مکن عمر مرا ای عشق بیش از این تباه اینجا

برای چرخش این آسیاب کهنه ی دلسنگ

به خون خویش می غلطند صد ها بی گناه اینجا

نشان خانه خود را در این صحرای سردرگم

بپرس از کاروان هایی که گم کردند راه اینجا

اگر شادی سراغ از من بگیرد جای حیرت نیست

نشان می جوید از من تا نیاید اشتباه اینجا

تو زیبایی و زیبایی در اینجا کم گناهی نیست

هزاران سنگ خواهد خورد در مرداب ماه اینجا

فاضل نظری

میخوام کامنت بنویسم که: بشارت می دهد هر دم عصای پیر در دستم/که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا/صائب تبریزی

که مطمئنم درسته، که مطمئنم از صائبه، باز توو آرشیوم چک میکنم میبینم درسته، ولی چون کانال ادبی بود و جای ریسک کردن نداشت و من وسواس فکری شدید دارم، گفتم باز یه سر به گنجور بزنم...

 and guss what؟؟؟ حدس میزنید چی شد؟

این بیت در گنجور نبود... نه تنها در آثار صائب که حتی در کل سایت گنجور چنین بیتی نیست.

رفتم به هوش مصنوعی میگم شاعر این بیت و شعر کاملش چیه؟ میگه اصلا چنین بیتی در ادبیات وجود نداره و سایت آثار جعلی هم اینو گفته.

جواب هوش مصنوعی: 

می‌شود مسیر رواج آن را تا حد خوبی بازسازی کرد.

۱. اصلِ ادبیِ ماجرا چیست؟

قدیمی‌ترین متن مستند در این زنجیره، بیتِ واعظ قزوینی است:

نماید خاک را هر دم به انگشت عصا پیری

که امروز است یا فردا که خواهد بود جا اینجا

این بیت در دیوان واعظ قزوینی، به کوشش حسن سادات ناصری، چاپ ۱۳۵۹، ص ۶۷ آمده است. 

اما نکته مهم این است که یک صورت بسیار نزدیک دیگر نیز در منابع معاصر ثبت شده:

به انگشت عصا هر دم اشارت می‌کند پیری

که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

این صورت را انجمن مبارزه با نشر جعلیات نیز بررسی کرده و آن را به صائب و بیدل نسبت نداده است. 

پس احتمالاً ما با یک مضمون ادبی قدیمی و چند صورتِ بازنویسی‌شده روبه‌رو هستیم، نه اینکه «بشارت می‌دهد...» مستقیماً از روی نسخهٔ واعظ قزوینی ساخته شده باشد.

۲. «بشارت می‌دهد...» از چه زمانی دیده می‌شود؟

در جست‌وجوی منابع قابل‌دسترسی، یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های قابل تاریخ‌گذاری که پیدا کردم در وبلاگ «دفتر غزل» است:

بشارت می دهد هر دم عصای پیر در دستم

که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا؟

این مطلب در ۲۹ دی ۱۳۹۸ (۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۰) منتشر شده و آن را به اشتباه «صائب تبریزی» نسبت داده است. 

اما این به هیچ وجه به معنای ساخته‌شدن بیت در سال ۱۳۹۸ نیست؛ فقط یعنی این نسخه دست‌کم در آن تاریخ در اینترنت قابل ردیابی است.

نکته جالب‌تر اینکه بعدها همین نسخه در کانال‌های تخصصی شعر صائب نیز منتشر شده و با برچسب «شاه‌بیت صائب» دست‌به‌دست شده است. 

۳. چه چیزی باعث شهرتش شد؟

به نظر می‌رسد انتساب اشتباه به صائب نقش بسیار مهمی در فراگیرشدن آن داشته است.

برای نمونه، کانال «زیبا بشنویم» همین بیت را با نام صائب منتشر کرده و مشخصاً نوشته که آن را در قالب برشی از برنامهٔ «کتاب‌باز» با اجرای اسماعیل باستانی ارائه کرده است. 

بنابراین احتمالاً یک زنجیره شبیه این شکل گرفته:

مضمون قدیمی واعظ قزوینی

↓

صورت‌های شفاهی/بازنویسی‌شده دربارهٔ «عصای پیر» و «مرگ»

↓

«بشارت می‌دهد هر دم عصای پیر در دستم...»

↓

انتساب به صائب تبریزی

↓

انتشار گسترده در وبلاگ‌ها، شبکه‌های اجتماعی و سپس ویدئوها و کانال‌های ادبی.

۴. آیا می‌توانیم یک نفر را به‌عنوان سازندهٔ «بشارت می‌دهد...» معرفی کنیم؟

فعلاً نه.

من هیچ منبع معتبر و قابل استنادی پیدا نکردم که نشان دهد مثلاً فلان شاعر معاصر این بیت را سروده یا شخص مشخصی آن را از بیت واعظ قزوینی تغییر داده است.

حتی جالب است که در سال ۱۴۰۱، وبلاگی این دو مصراع را به صورت یک شعر مستقل با عنوان «مرگ اینجاست» منتشر کرده، اما نام شاعر برای آن ذکر نشده است.

از طرف دیگر، انجمن مبارزه با نشر جعلیات در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳ مشخصاً هر دو صورتِ «بشارت می‌دهد...» و «به انگشت عصا...» را به‌عنوان اشعار جعلیِ منتسب به صائب معرفی کرد. 

۵. یک نکته بسیار مهم

حتی صورت «به انگشت عصا...» هم ظاهراً یکسره بی‌ریشه نیست. مضمون آن به‌شدت با بیت واعظ قزوینی و حتی بیتی از شوکت بخارایی نزدیک است:

قامت خم باشد انگشت اشارت سوی خاک

خویش را پیران نشان از منزل خود می‌دهند

این بیت شوکت بخارایی نیز در کنار دو بیت دیگر به‌عنوان نمونه‌ای از «مضامین مشترک» ثبت شده است. 

یعنی احتمالاً یک مضمون رایج در شعر سبک هندی وجود داشته: پیرِ خمیده با عصا به خاک اشاره می‌کند و عصا/انگشت او نشانی از نزدیک‌شدن مرگ است. واعظ قزوینی یکی از صورت‌های مستند و قدیمی این مضمون را سروده و بعدها صورت‌های دیگری پدید آمده‌اند.

نتیجهٔ دقیق

اگر بخواهم با احتیاط علمی جمع‌بندی کنم:

«بشارت می‌دهد هر دم عصای پیر در دستم...» را نمی‌توان به صائب، بیدل یا واعظ قزوینی نسبت داد.

قدیمی‌ترین متن مستندی که در این بررسی پیدا شد، بیت واعظ قزوینی است که در چاپ ۱۳۵۹ دیوانش ثبت شده:

«نماید خاک را هر دم به انگشت عصا پیری

که امروز است یا فردا که خواهد بود جا اینجا»

صورت «بشارت می‌دهد...» دست‌کم از دی ۱۳۹۸/ژانویهٔ ۲۰۲۰ به‌طور مستند در فضای وب با نام صائب منتشر بوده؛ ولی احتمالاً پیش از آن هم در نقل‌های شفاهی و شبکه‌های اجتماعی وجود داشته است. 

اما تا اینجا هیچ مدرکی برای شناسایی شخصی که نخستین بار این تغییر را انجام داده نداریم.

هیچی دیگه. من هیچ. من بیخواب. من نگاه. 

ـ این بهترین تصور من از زمانه است! ـ

در چارچوب آبی دنیا حیات ما

یک لحظه استراحت در قهوه‌خانه است!

دنیا به لطف عشق چنین دیدنی شده

چون آتشی که جلوه‌ی آن در زبانه است!

اما بدون عشق، جهان با جنون جنگ

میدان یک مسابقه‌ی وحشیانه است!

دنیا بدون عشق خودش یک جهنم است

توصیف یک جهنم دیگر نشانه است!

عاشق شو تا سرشت جهان را عوض کنیم

با من بخوان که فرصت ما یک ترانه است!

ما خسته‌ایم از این قفسِ صد هزار قفل

دلتنگی و کدورت و غربت بهانه است!

غلامرضا طریقی

چه فرقی میکند مردم چه میگویند ای تیمور؟
جهان در دست های توست، می لنگی که می لنگی

هنوز آن خاطرات تلخ و شیرین نخستینی
شبیه قهوه خوش عطری، شبیه چای پر رنگی

حلالم کن اگر چنگی زدم بر تار گیسویت
که جز موی تو، گیسویی نمیزد بر دلم چنگی

به قلبم گوش کن تا بشنوی عمرم چه سان طی شد:
به دلتنگی به دلتنگی به دلتنگی به دلتنگی

حسین زحمتکش

تازه فهمیدم دلی در سینه دارم بعد عشق
برکه‌ی تاریک با مهتاب می‌آید به چشم

گر ملالم را نشاط انگاشتی حق داشتی
غنچه در خمیازه هم شاداب می‌آید به چشم

هیچ امیدی نیست اما بس که تاریک است دشت
سعی کِرمِ کوچکِ شب‌تاب می‌آید به چشم

چشم می‌گرداند این فانوس دریایی هنوز
چشم در راه تو را کی خواب می‌آید به چشم

فاضل نظری

که من رختم سفید است و سیاهم را تو میپوشی

محمود رضا خرازی فرد

نوعی تپشِ قلب، شبیه ضربان بود!

کم کم همه‌ی دغدغه‌ام دیدن او شد

انگار که جذاب‌ترین فردِ جهان بود :)

هی رفتم و هی دیدم و هی آه کشیدم،

دلبستگی‌ام بیشتر از تاب و توان بود...

میخواستم اقرار کنم عاشقم اما...

چیزی که عیان بود چه حاجت به بیان بود؟ :)

فهمید که دیوانه و دلبسته‌ی اویم :)

از بس‌ که اشارات نظر، نامه‌رسان بود!

القصه گرفتارِ دل هم شده بودیم

روزی که جوان بودم و او نیز جوان بود...

از آنچه میان من و او بود چه گویم؟

مجنونِ زمان بودم و لیلایِ زمان بود

اما وسط آن‌همه دلبستگی و عشق

معشوقه‌ام انگار کمی دل‌نگران بود...

خوردیم به یک مشکلِ معمولیِ ساده

من زاغه نشین بودم و او دختر خان بود!

کم کم به خودش آمد و فهمید چه کرده!

حق‌ داشت که پا پس بکشد، بحثِ زیان بود...

اصلا تو بگو دختر خان با دَکُ پُزَّش

هم شأن منِ پاپَتیِ غاز چران بود؟

البته که نه! رفت، خدا پشت و پناهش

اصرار چرا؟ قسمتِ او با دگران بود...

او رفت و غمش شعله به جان قلم انداخت

من ماندم و یک دفتر و طبعی که روان بود :)

یک مشت غزل شد همه‌یِ دار و ندارم

دیوان بزرگی که پر از آه و فغان بود...

بیش از دو دهه دور خودم گشتم و گشتم

دل در گروِ عشق و سرم در دَوَران بود :)

گفتم که بدانید وفا، عشق، دروغ است

من تجربه کردم به همین قبله چاخان بود!

حُسنش همه گفتند و من سر به هوا را

آگاه نکردند به شری که در آن بود!...

ویروس، خطرناک تر از عشق ندیدم

یک قاتل بِالفطره اگر بود، همان بود :)

هی ریشه زد و ریشه زد و ریشه کَنَم کرد

این توده‌ی بدخیم گمانم سرطان بود!

محمد‌رضا نظری

سید تقی سیدی

فصل اندیشه‌های سبز گذشت، نوبت فصلهای بیکاری‌ست

گفته بودی به کوچه‌ها برویم تا کمی وا شود دلت، اما

غافل از این که وقتِ دلتنگی همة شهر چاردیواری‌ست

-ها! ببخشید! ساعت چند است؟ وای بر من! دوباره یادم رفت

ساعت ما شبیه مردم شهر، سالها بین خواب و بیداری‌ست

نکند مثل شهرهای قدیم، زیر آوار خواب گم شده‌ایم؟

سعی کن باستان‌شناس عزیز! جای خوبی برای حفاری‌ست

گاهی البته چیزهای قشنگ، می‌نوازند چشم خاطره را

مثلاً روی شیب سرسره‌ها غفلت کودکانه‌ای جاری‌ست

ولی آدم‌بزرگ‌ها انگار، ناگزیر از تبسمی تلخند

مثل شعری که در تکلف وزن، مملو از واژه های ناچاری‌ست

خسته، بیهوده، بی‌هدف، حیران، شهر در ازدحام می‌لولد

تهمت زندگی به این تصویر -می‌توان گفت- ساده‌انگاری‌ ست

من کمی عشق خواستم آیا انتظار زیادی از دنیاست؟

قیس هم یک زمان همین را خواست، شاید این یک جنون ادواری‌ست

مهدی نقبایی

از من تو را مي خواهد و از تو ، تنها برايش شعر مي خوانم

حتي نمي دانم نشانت را ، تا لا اقل از دور مي ديدت

حتي نمي دانم چرا رفتي ، تا ذره اي او را بفهمانم

برگرد و برگردان به من - لطفا - شيريني مخصوص شعرم را

برگرد و برگردان ورق ها ر ا ، در ني ني چشمت برقصانم

تقويم روي ميز مي داند ، هر سيصد و شص ... تا همين برگه

هي برف مي بارد به جاي تو، هي بي تو کش دارد زمستانم

تنهايي ام را مي برم هر روز ... با خود پسش مي آورم دلتنگ

او را چه مدت ؟تا چه تاريخي ؟ بايد به دور خود بچرخانم

پا بر زمين مي کوبد و دارد ، حال مرا بد جور مي گيرد

يعني تو هم حالا همين جوري ؟! يعني تو هم تنها...؟! نمی دانم

زنبق سلیمان نژاد

تو را خیال من اگر نشد بهانه سفر گره ز کار بسته وا کن 

مرا از این قفس رها کن

ای آرزوی غمگین

ای شوکران شیرین

این صید پر شکسته کجا گریزد 

با تو ز بی وفایی 

بی تو از این جدایی

این کنج غم نشسته کجا گریزد 

هوای دیدنم اگر نکرده در دلت اثر مرا از این قفس رها کن

تو را خیال من اگر نشد بهانه سفر گره ز پای بسته وا کن 

مرا از این قفس رها کن 

بگو ای دل ز رسوایی چرا حذر نکردی

چرا بی درد تنهایی شبی سحر نکردی 

ای عشق ناگزیرم در دام به تو اسیرم

حتی اگر بمیرم

ای عشق ناگزیرم در دام تو اسیرم 

حتی اگر بمیرم

هوای دیدنم اگر نکرده در دلت اثر مرا از این قفس رها کن

تو را خیال من اگر نشد بهانه سفر گره ز پای بسته وا کن 

مرا از این قفس رها کن 

-بخش قطع ارتباط.

#کپی

چيزي بگو كه من بنويسم بجاي تو

حرفي كه خالي ام كند از سال ها سكوت

حسي كه باز پر كندم از هواي تو

اين روزها عجيب دلم تنگ رفتن است

تا صبح راه مي روم و پا به پاي تو...

در خواب حرف ميزنم و گريه مي كنم

بيدار مي كنند مرا دست هاي تو

هي شعر مي نويسم و دلتنگ مي شوم

حس مي كنم كنارمي و آه جاي تو ...

اين شعر را رها كن و نشنيده ام بگير

بگذار در سكوت بميرم براي تو...!

اصغر معاذی

هر چقدر هستی همونقدر نیستن... بعد هر چقدر نیستی همونقدر پیگیرن... و این هنوز حل نشده... 

درون برکه به هم خورده خلوت قوها

گمان کنم که تلنگر زده‌ست دست خدا

به خواب شیشه‌ای خاک، از فراسوها

عقابها چه به حسرت نشسته می‌نگرند

که جز غبار نمانده ز برج و باروها

و مرهمی نه‌ چنان درخور چنین زخمی

که می‌رسند پس از مرگ ، نوش‌داروها

اگرچه وقت طلوع آفتاب‌گردان م‍‍ُرد

و باز تلخ شد اوقات ناب کندوها

ولی برای شکفتن هنوز فرصت هست

بهار می‌رسد از راه با پرستوها

کبری موسوی

که همه چیز را مهربانانه زخمی می کند

دلهایمان را جمع کرده ایم

تا به او قرض بدهیم

که به دل قدیمی خود بچسباند

و همه با هم

بتوانیم با چیزهای کهنه کنار بیاییم

برای دوست داشتن بیشتر

برای زخمی شدن بیشتر

شهرام شیدایی

بار ها رفتم و برگشتم و عادت کردم

تا که از روی خودم روی بریدم ، دیدم

پیش چشم همه از چشم تو صحبت کردم

بارها سخت نگاه تو مرا ریخت به هم

ارگ بم بودم و هر بار مرمت کردم

باز آن روز که با دشمن من می رفتی

من ولی خنده کنان سخت حسادت کردم

دست من نیست که هی در دهنم میچرخی

من به نام تو به روی لبم عادت کردم

سیاوش شاطری

جان که آتش گرفته آهن نیست🔥

پیک هجران رسید و من مُردم🚑

چه کنم جان من تهمتن نیست🪦

یکم تیر ۰۵

فقط از حال خود اینقدر می‌دانم ‌، نمی‌دانم 

به صبح شنبه‌ی زندانیان بی‌ملاقاتی 

به عصر جمعه‌ی یک پادگان در مرز می‌مانم 

به قدر دوری یک مادر از طفلش دلم تنگ است 

شبیه کودکی جا مانده از بابا پریشانم 

تو فروردین بکر و بانشاط و پاک گیلانی 

شلوغم ، خسته‌ام ، آلوده‌ام ، پاییز تهرانم 

نه طبع رشک‌انگیزی ، نه دیگر شوق لبریزی 

تو وقتی نیستی شعری نمی‌گویم ، نمی‌خوانم 

سراغت را که می‌گیرند با افسوس می‌گویم 

نمی‌دانم ، نمی‌دانم ، نمی‌دانم، نمی‌دانم

عمران بهروج

جز این دو سه تا شعر که گفتم اثری نیست

یک بار نشستم به تو چیزی بنویسم

دیدم به عزیزان گله کردن هنری نیست

دلگیرم از این شهر پس از من که هوایش

آن گونه که در شأن تو باشد بپری نیست

ای کاش کسی باشد و کابوس که دیدی

در گوش تو آرام بگوید: خبری نیست

هر جا نکنی باز سر درد دلت را

چون دامن تر هست ولی چشم تری نیست

ای کاش که می گفت نگاه تو؛ بمانم

این لحظه که حرفت سند معتبری نیست

دل خوش نکنم پشت وداع تو سلامی ست

یا پشت خداحافظی من سفری نیست؟

من چند قدم رفتم و برگشتم و دیدم

در بسته شد آن گونه که انگار دری نیست

مهدی فرجی

جامی دگر بچین که خداحافظی کنیم

ای کاش جای شیشه‌ی می می‌گذاشتی

خنجر در آستین که خداحافظی کنیم

من برق چشم‌های تو را دیده‌ام، تو نیز

اشک مرا ببین که خداحافظی کنیم

آغوش بستی و چمدان غرور را

نگذاشتی زمین که خداحافظی کنیم

دل کندم از کسی که دل از من بریده بود

صدبار پیش از اینکه خداحافظی کنیم

فاضل نظری

دور است که یادی کند از عاشق مهجور ...

می‌گفت: در این شهر، که دلباخته‌ام نیست؟

آنقدر که محبوبم و آنقدر که مشهور

گفتم که تو منظور من از اینهمه شعری

مغرور، نگاهی به من انداخت که: منظور؟!

من شاعر دوران کهن بودم و آن مست

آمد به مزار من و برخاستم از گور

بار دگرش دیدم و در نامه نوشتم:

نزدیک رقیبانی و می‌بوسمت از‌ دور ...

بر عاشق دل‌نازک خود رحم نکردی

آهندل خودشیفته‌ی کافر مغرور!

سجاد سامانی

کسی که پای برون از حصار بگذارد

.

که دل به وسوسۀ جاودانگی بدهد

قدم به عرش خداوندگار بگذارد

.

کسی که پنجه به خون شکار سرخ کند

نشان خویش به دیوار غار بگذارد

.

که سنگ سخت چغر را بدل به واژه کند

چماق قلدری‌اش را کنار بگذارد

.

خروس جنگی دیوانه مرغ عشق شود

سرِ بلازده بر دوش یار بگذارد

.

کسی که در کلماتش مغازلاتِ نهان

کسی که در سخنش بوسه کار بگذارد

.

چه غم اگر همۀ عمر را پریشان‌وار

عرق بریزد و در گیرودار بگذارد

سمانه کهرباییان

اصلاً جواب تلخ و سربالا ندارد!

حالا که چترت را به من ترجیح دادی

باران پاییزی شدن معنا ندارد

مرداب ها تقدیر خود را می نویسند

مرداب سهمی از لب دریا ندارد!

قانون عشق این روزها با رفتن تو

دیگر ضمانت بابت اجرا ندارد 

یک کوه پُر دردم که بعد از انفجارت 

در سینه اش تندیسی از بودا ندارد

قّلاب در دریاچه ی شعرم نینداز

دیگر غزل هایم، قزل‌آلا ندارد

دنیا به جز یک مشت قلب نیم مرده 

چیزی برای جشن کرکس ها ندارد

ما با همیم و قرن ها دوریم از هم!

حتی خدا تنهاییِ ما را ندارد.

محمد علی نیکومنش 

و آهو را اسیر پنجه‌های شیر می‌بافد

خودش را جای سهراب و سیاوش می‌گذارد، نه!

خودش را رستمِ قربانیِ تقدیر می‌بافد

گره زد با گره‌ها دست عاشق را به معشوقش

دلی را یادگاری پای این تصویر می‌بافد

که چاقو می‌برد جای ترنجی دست او را تا...

زلیخا را زنی معصوم و بی‌تقصیر می‌بافد

شبیه دخترانِ دیگر از من رو نمی‌گیرد

دوتا اشک خودش را رو ، دوتا را زیر می‌بافد

شده از زنده‌ بودن سیر  با این تلخکامی که 

دو چشمش را به‌رنگ قهوه‌ایِ سیر می‌بافد

به یاد مادری که در کنارش نیست می‌افتد

به‌جایش موی خود را مثل یک زنجیر می‌بافد

برای بی‌کسی‌های خودش هی شعر می‌خواند

به روی دار قالی دختری را پیر می‌بافد

 سید علیرضا جعفری

به یک بیمار افسرده کمی اعصاب بفروشد؟

گلویَم سخت خشکیده، خریدار دو خط شعرم

کسی‌ را می‌شناسی شعر جایِ  آب بفروشد؟

در این تاریکیِ مطلق که خورشیدی نمی‌تابد

یکی  پیدا  نشد تا اندکی  مهتاب بفروشد

به عکس مبهم اسطوره‌های شهر می‌خندم

کسی را می‌شناسی قصه‌هایِ ناب بفروشد؟  

که از تکرار این افسانه‌هایِ پوچ بیزارم

دکانی می‌شناسی رستم و سهراب بفروشد؟

دهان باغ را بسته غم گُل‌هایِ خشکیده

یکی باید به ما نیلوفرِ مرداب بفروشد

من از  بیداریِ کابوس‌وارم سخت می‌ترسم

کسی‌ را می‌شناسی این حوالی خواب بفروشد؟

امیر اخوان

چشمان تب آلودم ، باریکه ی باران ها

مجنون بیابان ها ، افسانه ی مهجوری است

لیلای من اینک من : مجنون خیابان ها

آویخته ی دردم ، آمیخته ی مردم

تا گم شوم از خود ، گم ، در جمع پریشان ها

آرام نمی یارد ، گویی غم من دارد

آن باد که می زارد ، در تنگی دالان ها

با این تپش جاری ، تمثیل من است آری

این بارش رگباری ، بر شیشه ی دکان ها

با زمزمه یی غم بار ، تکرار من است انگار ،

تنهایی فوّاره ، در خالی میدان ها

در بستر مسدودم ، با شعر غم آلودم

آشفته ترین رودم ، در جاری انسان ها

دریاب ، مرا ای دوست ، ای دست رهاننده !

تا تخته برم بیرون ، از ورطه ی توفان ها

حسین منزوی

و سطرهای کتاب در هم می‌ریزد

بلند می‌شوم از جای و واژه‌ها را بر صفحه می‌آرایم

تراشه‌ای از ماه می‌افتد بر کاغذ

و جمله‌ها آرام‌آرام در آتش می‌گذرند

یکی صدایم کرده بود

شکوفه‌های سپیدی می‌دمید بر دامان ارغوانی

بلند می‌شدم از جا و دور چشمان خاکستری می‌پیچیدم

رگان آبی بر پوست مهتابی

که سایه‌ گیسویش را روشن می‌کرد

و راه شیری

آغوش می‌گشود

خط سپیدی از دنیا می‌گذشت

محمد‌ مختاری

هَوایت را

جمع‌نکرده، رفتی!

هر طرف که می‌چرخم 

سر از خاطرات تو در می‌آورم؛

چه آسان

به عنکبوت‌ها سپردی

آشیانه‌مان را...!

حالا هر بهار که تنهایی‌ام را می‌تکانم

گرد و خاک تلخی به پا می‌کنند

خاطره‌ها...

کاش با آمدنت

برگِ لحظه‌های مُرده را

از کوچه‌ی ساعت‌ها 

جمع می‌کردی... 

مینا آقازاده

.

.

.

.

.

But rises again harder and stronger

اما

نه از شب

نه از تاریکی.

می ترسم 

از دستت بروم

بروم سر همین خیابان  و سوار تاکسی شوم ودر اولین 

ایستگاه قطار پیاده شوم و بلیط یک سره ای

بگیرم و همه ی ایستگاه و ریلهای پشت سر و بلیطها  و 

تمام کوپه ها را در چمدانم بریزم و 

                                                                       بروم

دور شوم 

آنقدر دووووور

 که دیگر 

هیچ سوزنبانی 

نتواند

واگن دیوانه ای را که دارد  در سرم سوت میکشد 

به دستهایت  بدوزد.

نسا ناظمی 

در شوره کسی تخم نکارد، جُز من

با دشمن و با دوست، بدَت می گویم

تا هیچکست دوست ندارد، جُز من

عنصری بلخی 

بيا داخل و درب را پشت سرت ببند

هواي بيرون با تمام آشناييش غريب است

سال هاست وجودم سرما خورده است

درب را ببند و بيا

بگذار بي هوا در چارچوب تو بميرم

بگذار قدري گرما درك كنم و بميرم

جز گرماي وجودت أميدي ندارم

و چون ندارمت جز ارزوي مرگم نيست 

ببخشم و گرمايم ده بگذار آرام و گرم ....

بمييييييييرم...

ارتفاع نمي خواهد

نيما معماريان

فقط به خاطر یه نفری که بازدید می کنه... 

حال ما خوب است اما تو باور مکن...

پیرو عقل شوم قید دلم را بزنم

چمدان بسته ام از "خواستنت" کوچ کنم

تا "نبودت" بروم ، گور خودم را بکنم

فصل پروانه شدن از سر من رد شده است

بی هدف پیله چرا بیشتر از این بتنم؟

با تو ام میوه ی روئیده درین خارستان!

زخمها دارم ازین عشق به اجزای تنم

دیگر از مرگ هراسی به دلم نیست، که هست

تاری از موی تو در جیب چپ پیرهنم

میروم گریه کنم تا کمی آرام شود

این جهنم که تو افروخته ای در بدنم

چمدان بسته ام..اما چه کنم دشوارست

فکر دل کندن از آغوش تو یعنی وطنم

میروم تا نکند گریه ی من فاش کند

که مسافر نشده، فکر پشیمان شدنم

شرح دلتنگی من بی تو فقط یک جمله ست

"تا جنون فاصله ای نیست ازینجا که منم"

مرتضی خدمتی

که چند فاجعه تا مرگِ این جهان باقی‌ست

«نبودن» از همه جا مثل سنگ می‌بارد

به بودنی که فقط تکّه‌ای از آن باقی‌ست

چقدر عاشق و معشوق مرده‌اند، امّا

هنوز هم که هنوز است عشقِ‌شان باقی‌ست

چه حرمتی‌ست در انسان که بعدِ این‌همه قرن

خطوطِ خاطره‌اش روی استخوان باقی‌ست

اگر چه روح و تنم می‌رود، خوشم با این 

که ذوقِ شاعری‌ام هست، تا زمان باقی‌ست  

مریم جعفری آذرمانی

چون دسترسی به هیچ جا ندارم تکراری پست می کنم... 

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد

دلشوره ما بود دلارام جهان شد

در اول آسایشمان سقف فروریخت

هنگام ثمر دادنمان بود خزان شد

زخمی به گـِل کهنه ما کاشت خداوند

اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره کوچک

شد قله یک آه مسیر فوران شد

باما که نمک گیر غزل بود چنین کرد

با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد

ما حسرت و دلتنگی و تنهایی عشقیم

یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد

[جان را به تمنای لبش بردم و نگرفت

گفتم بستان بوسه بده گفت گران شد

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه

روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد]

یک حافظ کهنه،دوسه تا عطر،گل سر

رفت وهمه دلخوشی ام این چمدان شد

باهرکه نوشتیم چه ها کرد به ما گفت

مصداق همان «وای به حال دگران» شد

حامد عسگری

تغییر سرنوشت هم امکان پذیر نیست

ای برگ! دل به شاخه ی افتاده بسته ای

راه گریز از این سفر ناگزیر نیست

صید از کمین گریخت و صیاد وقت کش

وقتی کمان کشید که در چله تیر نیست

از مرز بازگشت پذیری جهان گذشت

این کشتی فلک زده پهلو بگیر نیست

چون خانه را ستون به ستون موریانه خورد

آیا برای همت تعمیر دیر نیست؟

معمار کارگاه عدم را صدا کنید

ویرانه ی وجود مرمت پذیر نیست

فاضل نظری

پر‌و‌بالی تکاندم، خسته از پرواز برگشتم

به سویت آمدم تا خود بگویم راز عشقم را

دل از شرمندگی پُر بود و بی‌ابراز برگشتم

مرا چون موج دوری از تو ممکن نیست ای ساحل !

هزاران بار ترکت کردم امّا باز برگشتم

نه مثل ساحرم پَستم نه چون پیغمبران والا

عصا انداختم بی‌سِحر و بی‌اعجاز برگشتم

دل از بیهوده‌گردی‌های سابق کندم و چون گرد

به دامان تو ای پایان و ای آغاز برگشتم

سجاد سامانی