به دامان تو ای پایان و ای آغاز برگشتم

معصومه 14 اسفند · معصومه ·

پر‌و‌بالی تکاندم، خسته از پرواز برگشتم

به سویت آمدم تا خود بگویم راز عشقم را

دل از شرمندگی پُر بود و بی‌ابراز برگشتم

مرا چون موج دوری از تو ممکن نیست ای ساحل !

هزاران بار ترکت کردم امّا باز برگشتم

نه مثل ساحرم پَستم نه چون پیغمبران والا

عصا انداختم بی‌سِحر و بی‌اعجاز برگشتم

دل از بیهوده‌گردی‌های سابق کندم و چون گرد

به دامان تو ای پایان و ای آغاز برگشتم

سجاد سامانی

6بازدید

گفتند چرا سنگ

گفتیم مگر در آن صبح غریب

اولین نقش ها و کلمات را

اجداد بیابان‌گردمان

بر سنگ نتراشیدند

مگر کافی نیست که نان‌مان هنوز از زیر سنگ بیرون می آید

و ناممان شتابان می رود

که بر سنگ نوشته شود.

سنگ‌مان را کسی به سینه نزد

و سرمان تا به سنگ نخورد آدم نشدیم.

عباس صفاری

حوصله ام که سر می رود،دروغ هایت را می شمارم

بعد از تو تمام لحظه ها را کشتم... من قاتل زندگی شدم؛میدانی!

پرندگانم را آزاد کردم زیرا فهمیدم نداشتن تنها راه از دست ندادن است.